گم کرده ام بی تو خودرا........

بگذار بگذارم ای دوست، برشانه هایت سرم را

بگذارغمگین ببارم، دل مویه ی آخرم را

بگذاربا تو بگویم، دردو غمی راکه بی تو

هم آسمانم گرفته، هم بسته بال وپرم را

رفتی گرفتی نگاهت، ازمن، ازین بی گناهت

ساغربه ساغرشکستم، تابردی آن ساغرم را

هرگزندیدی شرارم، عشق دل شعله وارم

روزی بیاید که بینی، برباد خاکسترم را

شایدکه سهمم همین است، چون شمع بی تو بسوزم

عمری به راهت  بدوزم، چشمان ناباورم را

گم کرده ام بی تو خودرا، همزادو هم نیم خودرا

دیگرکجا گو بیابم، آن نیمه ی دیگرم را

دیگرکجا گو بیابم، بی تو تمام وجودم

آن آرزوی دل خود، آن غنچه ی پرپرم را

بودو نمودم توبودی، شعرو سرودم توبودی

بعدازتو دیگرنخواهم، شعر ترم، دفترم را

             خوش به حال روزگار      

بازمي آيد بهار                       با نسيم مشكبار

ازسرو روي جهان                 بازمي روبدغبار

بازمي پيچد به دشت               نغمه هاي جويبار

بازمستي مي دهد                 عطرخوب پونه زار

سارمي شويد پرش                 دردل هرچشمه سار

كبك مي خواند به شوق            برستيغ كوهسار

سبزمي گردد زمين                 قد برافرازد چنار

ازدمِ گرم بهار                    مي شود گل بي قرار

غنچه ها وامي شود               نغمه مي خواندهزار

درپسِ هرصخره اي             لاله افروزد شرار

گل برقصد با نسيم                  بازهم درشام تار

بازمي خواند به شور             بلبل شب زنده دار

عطرنارنج وترنج                 دل كند بي اختيار

نقش ها داردعجيب                دست غيب كردگار

سفره ي سبزبهار                  واشود درهرديار

تازه مي گردد جهان                بعدِ سالي انتظار

ليك درمن صد فسوس             حسرتم گردد هزار

گل زصحرا مي دمد              ازدل من نيش خار

دردو داغي سال هاست            مانده درمن يادگار

بابهاران اي دريغ                 مي شوم من سوگوار

تازه مي گردد به دل               خاطرات بي شمار

مي شود نوسال ومن              نو شود داغ ازبهار

اين همه دارد چه سود            درمن بي عشق ويار

                    من كه پاييزم ولي

                  خوش به حال روزگار

گذشته.....

خاکستری تراز دو سه سال گذشته ام

آیینه کرده فاش که مال گذشته ام

آیینه کرده فاش ولی من هنوزهم

درخواب و دربهارو خیال گذشته ام

وصلت نشدنصیب من وسادگی نگر

سردرپی خیال محال گذشته ام

گفتم رسیده ام به کمالی که کال نیست

دیدم همان نچیده ی کال گذشته ام

حالی نمانده تابزنی فال دیگری

درگیربدشگونی فال گذشته ام

ازدام عشق توکی پرکشم که باز

صید ضعیف بی پروبال گذشته ام

چون می رسم به عشق لبم بسته می شود

آن عاشق قدیمی لال گذشته ام

ساقی بریزباده که غم خیمه زد به دل

پرکن پیاله ها٬ چو روال گذشته ام

اینست حال و روزمن اکنون و روزگار

ای کاش می گذاشت به حال گذشته ام

آمدی چه بی حاصل....

می بَرَد مرا تا عشق آن دو چشم رؤیایی

می کند به پا در دل آتشی اهورایی

با تو نازنین می شد، مست عشق ورؤیا رفت

تا نهایت بود ن، تا طلوع دانایی

آمدی ولی بس دیر، ازدلم مشو دلگیر

اشک حسرتم بنگر، ای پری ِدریایی

یک ستاره در من مُرد، یک ستاره ی روشن

یک ستاره کز شوقش می شدم تماشایی

در دلم چه آتش ها شعله زد وجانم سوخت

در سیاهی ِشب ها، درسکوت وتنهایی

با دلم چه بازی ها می کنی، نمی دانی

کاردل ازین بازی می کشد به رسوایی؟

آمدي چه بي حاصل، مانده ام به كاردل

من كجا وديگرعشق، من كجاوشيدايي

اين زمان منم مردي خسته ازتمام خويش

خسته ترزپندارت، خسته ازمن ومايي

رفته ام دگر برباد، عشق من ببراز یاد

چشم خود بگیرازمن، ای شکوه ِزیبایی

برچشمهای خسته ی من خواب می دمی

آرامشی دراین دل بی تاب می دمی

برلحظه های تیره ی بی روزن شبم

صد آسمان ستاره ومهتاب می دمی

قابی ست غم گرفته دلم، باحضورخویش

شوری به رنگ عشق دراین قاب می دمی

درشوره زارخشک وجودم چوابرخیس

باغ وبهاروجنگل شاداب می دمی

گُل می کند زعشق تو خورشید دردلم

درهررگم توگرمیِ نایاب می دمی

 با آن نگاه مست فسونگربه جام دل

شورشراب و سُکرِمی ناب می دمی

روح سکون به رود خروشنده می دهی

رفتن به ذهن ساکت مرداب می دمی

چون جویبارزمزمه گر، می رسی زراه

درمن نشاط و روشنی آب می دمی

بيا بيا كه خسته ام ...

دوباره شعله های غم، به دل شرار می زند

دلم به یاد روی تو، دوباره زار می زند

کجاست کفش های من، که نیست طاقتی به تن

کسی مرا به کوچه ها، دوباره جار می زند

خراب لحظه ها منم، گرفته شور دامنم

چه زخم هابه سینه ام که انتظار می زند

هزارزخم خورده ام، هزاربارمرده ام

هنوزاین شکسته دل، به کارزار می زند

هزاربار رفته ام، به دارعشق و بازهم

 خرام ونازِِِِِ قامتت، دلم به دارمی زند

به جان غریوو ولوله،سری وعقلِ صددله

نگاه مست تو ولي، به دل هوارمی زند

شدم ملول زین خزان، ازین خزان سرگران

بیا که شورو شوق من، دَرِِبهارمی زند

بیا، بیا که خسته ام، بیا که دل شکسته ام

بیا که دل به شوق تو، چه بی قرارمی زند

فتاده شوردر سرم، گرفته باز خاطرم

مگرکسی به چنگ غم، به سیم تارمی زند؟

دراین زمان که هیچکس، نمانده یارو همنفس

هنوزهم (ضیا) دلت، صلای یارمی زند

 اگر

هزار قلم داشتم . . .

هزار قلم . . .                     

هزارمرتبه هرروزمی نوشتم تو

هزارمرتبه هرروزباتمام وجود

به پیش نام عزیزتو

تاهزارسال که بود

هزارمرتبه

می کردم عاشقانه سجود

تورا من چشم درراهم............

آسمان بي غروب

يك نفربربام قلبم پايكوبي مي كند

بربدي هايم به رسم عشق خوبي مي كند

مي وَزَدازشرق گيسويش نسيمي شعله وار

سرزمين سرد قلبم را جنوبي مي كند

درگريزازعاشقي راه عبورم مي زند

پاي احساس دلم را سخت وچوبي مي كند

آن چنان خوش  درنگاهم جاگرفته آن نگاه

كاسمان شاد چشمم بي غروبي مي كند

برف پيري گرچه برمويم نشسته ليك او

گرم مي سازد دلم را٬ برف روبي مي كند

گرنباشد دركنارم، تيغ تيز غصه ها

بردرخت سبزجانم، داركوبي مي كند

جشن خوشبختي من بنگركه صدخورشيدوماه

باتمام شورومستي، پايكوبي مي كند

به لحظه لحظه ی من درد ناگهان بارید

نشست تیرجدایی میان جانم سخت

ودرد تابنُ وتامغز استخوان بارید

تمام رنج دلم را، زمان زمان بابغض

دوچشم بی رمقم تابه پای جان بارید

بهارعمرگذشت وخزان عشق رسید

وابرهای پُرازغم، زهرکران بارید

همیشه قصه همین است جاده است وسفر

همیشه بایدازین درد هرزمان بارید

تو می شود که نباشی درعین بودن خویش

ورفت وهستی خودرا چوبی کسان بارید

چه خوب می شود آن دم که آسمان دلت

گرفته است سراسر، براین جهان بارید

غروب آمدو رفتی، دلم گرفت عجیب

غروب با دل تنگم چه بی امان بارید

(دل من گسترشی می خواهد)

برویم نفسی تازه کنیم

ببریم گل خشکیده ی دل رادرباغ

تانسیمی که ازین باغ گذرخواهدکرد

روح شادابی وامید درآن تازه کند

     *    *   *

برویم بنشینیم دمی برلب جوی

ونگاهی بکنیم به رُخ خود درآب

جای پای گذرعمرازآن پاک کنیم

از دَم آب زلال

گذرآب توگویی گذرخاطره هاست

گذرشادی واندوه وغم این دنیاست

*   *  

بگذریم

         آن صدامی شنوی

آن صدایی که سکوت شب مامی شکند

ومرامی خواند به رهایی ازبند......

کس نمی داند حیف

آن که دربند دل است

                        _کی رهایی دارداززلالینه ی عشق

دل من گسترشی می خواهد

دل دریایی چون آینه ام

       *     *    *

برویم نفسی تازه کنیم

بنشینیم وبخوانیم دَمی باغم دل

غم صفامی بخشد به نوایی که زدل برخیزد

دل ِبی مایه.......؟

هرچه رامی بینی

                   _ مایه ای می خواهد

مثل تنهایی وعشق

عشق مانیززغم مایه ی خودمی گیرد

  *    *      *

برویم رنگ هارابشناسیم ای دوست

رنگ زردم بنگر

                 _ زرد رنگ بیزاری نیست

همچنان که گُل زرد

هرگلی بوی خودش رادارد

گُل تنهایی نیز

سال هایی ست که من گُل تنهایی خودمی بویم

سال هایی ست که من

                       _ باغم خفته دراین سینه ی تنگ

شده ام همسفرخاطره ها

            *     *     *

بگذریم

       گذرعمرهمیشه همره خاطره هاست

صورتی تازه کنیم

عشق جاودان

آغازمن توبودی وپایان من تویی

آن عشق جاودانه ی دوران من تویی

آیینه ای که جلوه کند باتوفصل عشق

صبح بهارو باغ وگلستان من تویی

آرامشی که خواب عدم را بهانه ای

دریای بی کرانه ی طوفان من تویی

با آن دوزلف تیره و چشم همیشه مست

هم کفرو هم نشانه ی ایمان من تویی

درشام غم گرفته ی این عمربی فروغ

ماه من و ستاره ی تابان من تویی

کابوس تلخ زندگیم دوری ازتواست

رویای شاد خواب پریشان من تویی

جفت منی که با تونوا سرکنددلم

خوش خوان قناری لب ایوان من تویی

آغازکن برای دلم نغمه های شوق

پایان غصه های فراوان من تویی

دیگرمگو از آنچه که رفته است درمیان

این لحظه را خوشست  که مهمان من تویی

دستی به زلف درهم هرباد می بریم

خودراچه زود ماهمه ازیاد می بریم

شیرین عروس خسروپرویزگشته است

ما دسته گل به تربت فرهاد می بریم

نفرین به ما که خم شده برپشت جهل خویش

هیزم برای آتش بیداد می بریم

صید به خون تپیده ی دل رابه دست خویش

آسان به سوی خانه ی صیاد می بریم

پرمی کنیم خانه زانبوه حادثات

آنگه به غیرشکوه وفریاد می بریم

دیوانه وارتیغ ستم می کشیم وسخت

شورونوا زخانه ی آباد می بریم

فرزند ناب ناخلف آدمیم وحیف

آب ازرخ سلاله ی اجداد می بریم

جزغم نشد نصیب کسی وکسی نگفت

آخرچه سود ازدل ناشاد می بریم

دشت سوخته

دلم گرفته ازین خانه، همنشینی کو

که تا دو اسبه گریزیم، سرزمینی کو

خوش آن دیارکه شادی به دل زَنَد لبخند

وپیرمیکده گوید، هلا غمینی کو

ملول وخسته شدم زین هیاهوی بی جا

صدای گرم پُرازشوردلنشینی کو

زمن که خسته شدم زین همه دروغ وریا

بگو به زهد فروشان که درد دینی کو

دراین زمانه ی آشفته تا دهد تشخیص

دودیده، مرد زنامرد، ذره بینی کو

زدی تو یک تنه خودرا به کارزارو کنون

بپرس ازدل زخمی که آفرینی کو

خوش است شعله بیفتد به خشکزارزمان

شرارسینه ی سوزان آتشینی کو

چه غمگنانه سکوتی تنیده براین دشت

صدای غرش شیران درکمینی کو

به دشت سوخته ی ما گلی نمی روید

مبارابرگهرزا دگرزمینی کو

سپیده نیست که سربرکشد ازین روزن

بگوبه صبح دروغین دگر یقینی کو

دلم گرفت ازین فصل برگ ریزغمین

چه شد بهار، پرستوی فرودینی کو

گرفته اشک دو چشمم، نشسته غم به دلم

صفای دامن پُرمهرنازنینی کو

هرچه می گردم...

درد یک زخم نهانی میدود تا استخوانم

می زند آتش به جانم درد این زخم نهانم

بغض فریادی گرفته سالها راه گلویم

هرزمان بی شعله ای می سوزم وآتش به جانم

درغبارروزهای بی نشان ازعشق وشادی

بازمی گيرم نشان ازروزهای بی نشانم

هرچه می جویم نمی یابم تورا خودرا ودل را

وه چه دورافتاده ام دراین زمان ازهمرهانم

یک به یک ازآسمانم ریخت چون برگ خزانی

نیست دیگراختری سوسو زنان درآسمانم

تیره طوفانی وزیدودشت سبزم کردویران

خیره سرترشد به هم زد مشت خارآشیانم

روزها رفتندو باخودشادی وامید بردند

خسته ازخوداین زمان جامانده ای ازکاروانم

درشب مستی شکستم شب چراغ روشنم را

باغروری کودکانه، باهمه تاب وتوانم

رفته ای ونیست دیگرچشم هایت درشب من

دادم ازکف سهل و آسان مستی روزوشبانم

قصه ی تلخم کند آشفته دنيايي چه گويم

تاپريشانت نسازد بگذرازاين داستانم

قطره ي اشكي مگرآبي زند برآتش دل

تاكه خاموشم كني گُل كن دوچشم خون فشانم

زنده ام من برخلاف آن چه بايد يا نبايد

گرچه پيرم بازهم خاري به چشم دشمنانم